Słowo życia na marzec 2007

   To Słowo Życia pochodzi z psalmu, który opiewa mocną i skuteczną interwencję Boga, który wyzwala swój lud z niewoli babilońskiej i który w ciągu dziejów interweniuje za każdym razem, kiedy widzi ten lud powalony, upadły na duchu, usidlony przez zło.
   To historia każdego z nas, skondensowana w sugestywnym obrazie: z jednej strony niepewność, pełne obaw oczekiwanie siewcy, który powierza ziemi ziarno (czy będzie dobry rok? czy pszenica wyrośnie?), a z drugiej strony radość z upragnionego zbioru.

«Którzy we łzach sieją, żąć będą w radości»

   Chiara Lubich napisała, że kiedy myślimy o życiu, często wyobrażamy je sobie jako całkowicie harmonijne, jako "szereg dni, w którym według naszego planu każdy kolejny jest doskonalszy od poprzedniego, z dobrze wykonaną pracą, z nauką, odpoczynkiem, czasem spędzonym z rodziną, ze spotkaniami, zjazdami i kongresami, ze sportem, z chwilami rekreacji... dni przeżytych w sposób uporządkowany i w spokoju (...). Jest ciągle w ludzkim sercu nadzieja, że sprawy tak i tylko tak się potoczą.
   W rzeczywistości nasza 'Święta podróż' okazuje się potem odmienna, ponieważ Bóg chce inaczej. On sam pomyślał, żeby wprowadzić w nasz program inne elementy, przez Niego chciane lub dopuszczone, aby nasze życie nabrało prawdziwego sensu i abyśmy osiągnęli cel, dla którego zostaliśmy stworzeni. I oto cierpienia fizyczne i duchowe, choroby, tysiące cierpień, które mówią bardziej o śmierci niż o życiu.
   Dlaczego? Czy może dlatego, że Bóg chce śmierci? Nie. Bóg kocha życie, ale życie tak pełne, tak owocne, że my z całym naszym dążeniem do dobra, do tego, co pozytywne, do pokoju - nawet nie potrafilibyśmy sobie wyobrazić"¹.
   I oto obraz siewcy, który rzuca ziarno przeznaczone na obumarcie, prawie znak naszego trudu i naszego cierpienia, oraz obraz żniwiarza, który zbiera plon kłosa, który wykiełkował z tego obumarcia: "Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity"².
   "Bóg chce, abyśmy w ciągu naszego życia doświadczyli pewnej śmierci - albo czasami różnego rodzaju śmierci - ale (...) po to, żebyśmy przynieśli owoc, abyśmy czynili dzieła godne Jego, a nie nas, zwykłych ludzi. To jest dla Niego sens naszego życia: życia bogatego, pełnego, obfitującego, życia, które będzie odblaskiem Jego życia"³.
(1) Cercando le cose di lassu, Citta Nuova 1992, s. 83-84.
(2) J 12, 24.
(3) Dz. cyt. s. 84

 [1]  2  » 

Powrót